Een onderzoek van de Université libre de Bruxelles (ULB) wijst erop dat de manier waarop politie en lokale besturen omgaan met crackgebruik in de publieke ruimte van Brussel in de praktijk neerkomt op een gedoogbeleid. De onderzoekers komen tot die vaststelling na een analyse van de wijze waarop de verschillende overheden optreden tegen het gebruik van crack op openbaar terrein.
Uit de studie blijkt dat meer dan de helft van de crackgebruikers die zichtbaar zijn in de openbare ruimte nooit enig contact heeft gehad met de politie. Het beeld dat daaruit ontstaat, is dat handhaving grotendeels uitblijft, ondanks de zichtbare overlast die het gebruik op straat met zich meebrengt. De aanpak is volgens de onderzoekers dan ook niet consequent, maar eerder versnipperd over verschillende actoren en gemeenten.
Die versnippering vormt volgens de onderzoekers de kern van het probleem. Elk bestuur past zijn eigen aanpak toe, zonder dat er een gemeenschappelijke lijn bestaat voor het volledige Brusselse grondgebied. Daardoor zou het gebruik zich kunnen verplaatsen van de ene plek naar de andere, zonder dat het onderliggende probleem wordt aangepakt.
Bruzz, dat hetzelfde onderzoek op dezelfde dag belicht, beschrijft de reactie van de overheden in gelijkaardige termen: een gefragmenteerde aanpak die doet denken aan een gedoogbeleid. Beide media geven dus dezelfde kernconclusie weer over het onderzoek van de ULB, wat het beeld van een structureel gebrek aan samenhang versterkt.
De onderzoekers pleiten daarom voor een eenvormig drugsbeleid voor het hele Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Een gelijke aanpak over alle gemeenten heen zou volgens hen moeten voorkomen dat het probleem verschuift van de ene gemeente naar de andere, en zou de rechtszekerheid voor zowel gebruikers als omwonenden kunnen verhogen. Het gaat hen daarbij niet om het aanscherpen of versoepelen van de wet, maar om een coherent kader voor de uitvoering op het terrein.
Het onderzoek plaatst de vaststellingen over crackgebruik zo binnen een bredere vraag naar de manier waarop Brussel met verslaving in de openbare ruimte omgaat. Waar zichtbaar gebruik op straat zowel voor bewoners als voor de gebruikers zelf een belasting vormt, toont de studie aan dat repressie alleen geen antwoord biedt zolang het beleid niet op elkaar is afgestemd.
7
