In de nacht van 17 november 2026 is de centrale autoboog van de Krimbrug ingestort. Samen met de boog verdween ook een deel van de autobrug in het water. De Russische autoriteiten hebben bevestigd dat het om een aanval ging, en het verkeer over de brug is stilgelegd.
Het gaat om een boog van 227 meter lang met een gewicht van meer dan 5.000 ton. Het is de tweede keer dat de brug het doelwit wordt van een aanval die schade veroorzaakt. Eerdere beschadigingen in 2022 en 2023 betroffen gewone overspanningen. Die konden in drie tot zeven maanden worden hersteld. Een boog vervangen is een andere zaak, omdat er een nieuwe grote overspanning moet worden gebouwd en gewoon herstel niet volstaat.
De boog heeft een belangrijke functie: zij maakt de doorvaart van schepen door het Kertsj-Jenikalekanaal mogelijk. Zolang de boog ontbreekt, is die scheepvaartroute afgesloten. Volgens de beschikbare informatie is de spoorbrugboog visueel intact gebleven. Of die nog draagkracht heeft, kan zonder grondig onderzoek niet worden vastgesteld. De overige ongeveer 19 kilometer van de brug is formeel niet verwoest, maar de volledige verbinding blijft voorlopig onbruikbaar voor het verkeer dat over de boog moet passeren.
Een gedetailleerde technische beoordeling van de schade bestaat nog niet. Daardoor is ook onduidelijk in welke staat de pijlers en fundamenten verkeren, en dat is precies de informatie die nodig is om een realistische termijn voor herstel te bepalen. De grond in de zeestraat is zacht; de funderingspalen reiken tot tussen twaalf en honderdvijf meter diep. Wat de constructie daarvan nu vraagt, is nog niet vastgesteld, en elke vertraging in het onderzoek schuift ook het begin van een eventueel herstel op.
Bij de bouw van de boog in 2016 en 2017 werd elke boog eerst ongeveer een jaar aan land bij Kertsj samengesteld. Het zeewaartse monteren van elke boog nam daarna ongeveer drie dagen in beslag. Daarbij werden drijvende pontons en zware hijsinstallaties gebruikt. Wie die middelen nu opnieuw wil inzetten, moet niet alleen rekening houden met die werkwijze, maar ook met de toestand van de bestaande fundering en met het feit dat de bouw van een boog van die omvang een gecoördineerde operatie op zee vereist.
Op basis van de beschikbare gegevens schat de auteur van de analyse de herstelduur op drie tot vier maanden in het optimistische scenario en op zes tot twaalf maanden in het realistische scenario. Het gaat om een inschatting van de auteur en niet om een officiële prognose. Het verschil tussen beide scenario's hangt grotendeels af van de staat van de pijlers en de fundamenten, en van de vraag of de bestaande onderdelen van de brug de belasting van een nieuwe boog kunnen dragen. Pas een grondig onderzoek van de constructie kan duidelijkheid brengen over welk scenario het meest waarschijnlijk is.
40