Pedagoog Philippe Noens stelt in een opiniestuk op Knack dat inclusief onderwijs in Vlaanderen meer vraagt dan het stellen van steeds meer diagnoses bij leerlingen. Volgens hem wordt er in het onderwijs graag en veel gediagnosticeerd, maar blijft de vraag onderbelicht welke diagnose de scholen zelf krijgen.
Noens ziet inclusie dus niet als een kwestie van hoeveel labels er op leerlingen worden geplakt. Het gaat hem om de vraag of scholen in staat zijn om alle leerlingen mee te nemen, ongeacht hun achtergrond of leermoeilijkheden. Die invalshoek verschuift de aandacht van het kind naar de omgeving waarin het kind leert.
Het opiniestuk verscheen in de Belgische nieuwssectie van Knack en richt zich op het Vlaamse onderwijs. Noens plaatst zijn betoog bij een horizon rond 2040, een termijn waarbinnen inclusief onderwijs volgens hem concreet moet worden. Het gaat dus niet om een actuele beleidsbeslissing, maar om een analyse van de richting waarin het onderwijs zich beweegt.
Wat de stelling van Noens concreet betekent voor scholen, leerkrachten en ouders, werkt het fragment dat beschikbaar is niet verder uit. Er worden geen cijfers over het aantal diagnoses gegeven en er worden geen concrete beleidsvoorstellen gedaan in de zichtbare tekst. Wie het volledige betoog wil lezen, vindt die argumentatie in het opiniestuk zelf.
19
