Dichteres Lize Spit maakt haar poëziedebuut in de concertreeks «De seizoenen», waarin piano en poëzie samen het podium delen. Pianiste Marie François treedt op in de reeks, naast vier dichters die elk een eigen bijdrage leveren aan het programma. Voor Spit is het een nieuwe stap: haar werk krijgt in deze reeks een plaats naast live muziek in plaats van enkel op papier.
Het concept van de reeks is een ode aan Tsjaikovski, wiens muziek het vertrekpunt vormt van de voorstellingen. Daarnaast is «De seizoenen» een viering van de Nederlandse taal. Door poëzie in het Nederlands te laten klinken naast de piano, wil de reeks de rijkdom van die taal laten horen in een andere context dan het gebruikelijke literaire circuit.
De organisatoren presenteren piano en poëzie als natuurlijke partners. Beide kunsten werken met ritme, klank en herhaling, en beide zijn gericht op emotie en beleving. Die verwantschap maakt, volgens het concept, dat de twee disciplines elkaar niet overstemmen maar versterken. Het publiek krijgt zo een avond waarin woorden en noten elkaar afwisselen en aanvullen.
Marie François brengt in de reeks het pianospel dat de voorstellingen draagt. De vier dichters die meewerken, vormen samen met haar het geheel dat de reeks moet dragen. Hun namen en de precieze verdeling van de programma's worden in de aankondiging niet vermeld, maar de opzet laat zien dat de dichters niet louter als begeleiding fungeren: zij maken deel uit van de kern van elke voorstelling.
De aankondiging is kort en bevat nog geen concrete data of locaties. Wie wil weten wanneer en waar de concerten plaatsvinden, zal de programmatie van de organisatoren moeten raadplegen. Wat wel vaststaat, is dat «De seizoenen» een project is waarin Nederlandstalige poëzie en klassieke piano elkaar op gelijkwaardige voet ontmoeten, en dat de reeks het werk van Tsjaikovski en de Nederlandse taal tegelijk in de schijnwerpers zet.
4
